Eg vonar doktorgraden min vil gjera framtidig forsking på soneterapi tydelegare, sterkare og langt meir nyttig for praktiserande terapeutar.
Dr. Jackie James i samtale med John Petter Lindeland, seniorrådgjevar i NNH.
Praktiserande soneterapeut
-Eg har vore praktiserande soneterapeut i meir enn 25 år. Det profesjonelle livet mitt starta i næringslivet, der eg arbeidde for organisasjonar som AT&T og IBM, men etter kvart fann eg ut at eg leita etter arbeid som kjendes meir meiningsfylt. Eg hadde slett ikkje sett føre meg at soneterapi skulle endra karrieren min så grunnleggjande, men frå det augneblinken eg byrja, visste eg at eg hadde funne rett veg.
Eg utvikla eit sterkt engasjement for å støtte klientar på måtar som verkeleg forbetra helsa og livskvaliteten deira. Med tida førte dette til at eg etablerte min eigen opplæringsskule, Calming Influences, der eg har hatt privilegiet av å undervisa og rettleia nye utøvarar. Å utdanna andre har vore både utfordrande og utruleg gjevande, og gjennom alle desse åra har eg halde fram med å driva ein travel privat praksis, som framleis er ein sentral del av identiteten min som terapeut.
Dei kliniske interessene mine har lenge vore retta mot korleis soneterapi påverkar det endokrine systemet, særleg innan fertilitet, overgangsalder, stress og støtte til klientar i livets sluttfase. Eg har òg utvikla min eiga særprega tilnærming til ansiktssoneterapi, som konsekvent har gitt positive resultat for klientane mine.
Mangel på dokumentasjon
Kva var årsaka til at du ynskja å utforska soneterapi gjennom eit formelt forskingsprosjekt?
-Etter kvart som den kliniske erfaringa mi vart djupare, blei eg i aukande grad merksam på eit betydeleg gap: resultata eg såg kvar dag i praksisen, var ikkje alltid representerte i publisert forsking. Mangelen på solid dokumentasjon er viktig, fordi han avgrensar moglegheita for at soneterapeutar kan kome med godt grunngjevne påstandar eller dele effektive teknikkar med tryggleik. Soneterapi er eit mangfaldig og stadig utviklande felt, og når bestemte tilnærmingar ser ut til å gi tydelege fordelar, bør den kunnskapen vere tilgjengeleg, overførbar og forankra i forsking av høg kvalitet.
Denne innsikta inspirerte meg til vidare utdanning. Eg har faktisk ein profesjonsdoktorgrad frå University of Portsmouth. Dette er ei ordning der personar som ikkje er akademikarar, kan ta ein doktorgrad der arbeidet byggjer på reell yrkeserfaring, kombinert med akademisk tyngd i sitt eige fagfelt. Ein profesjonsdoktorgrad er nivåmessig lik ein PhD.
Viktige funn
For mange av oss som ikkje er kjende med vitskapleg terminologi, kan du forklara hovudføremålet og dei viktigaste funna i profesjonsdoktorgraden din?
-Doktorgraden min var delt i to hovuddelar: utviklinga av ein referansestandard (benchmark) og utarbeiding av rettleiing for forfattarar av studiar.
Eg gjennomførte ei vurdering av publiserte soneterapistudiar for å sjå kor tydeleg forskarane skildra kva dei faktisk hadde gjort i prosjekta sine. Målet var å forstå kor godt soneterapiintervensjonar vart rapporterte, og kva viktig informasjon mangla.
Nokre aspekt var konsekvent godt skildra. Dei fleste studiar forklarte føremålet med intervensjonen, kva setting han fann stad i, og den generelle frekvensen og lengda på behandlingane. Desse elementa var stort sett klare og enkle å fylgje.
Andre område var mindre konsekvent rapporterte. Informasjon om tilpassing av behandlingar til individuelle klientar, eller kor nøye terapeutane fylgde den planlagde metoden, var inkludert i nokre studiar, men mangla i andre.
Dei svakaste områda var dei som er mest essensielle for soneterapeutar som ynskjer å forstå eller gjenskapa/reprodusera behandlingane. Mange studiar skildra ikkje tydeleg kva type eller tradisjon av soneterapi som vart brukt, dei spesifikke teknikkane, kva utstyr som var nødvendig, eller kompetansen og bakgrunnen til terapeuten som utførte behandlinga.
Samla viste vurderinga at sjølv om nokre studiar gjev ein rimeleg oversikt, manglar mange den detaljgraden som trengst for at fagpersonar, lærarar eller forskarar skal kunne forstå, vurdera eller gjenskapa/reprodusera behandlinga.
Den andre delen av doktorgraden handla om å utvikla praktisk rettleiing for å hjelpa forfattarar av soneterapistudiar med å rapportera arbeidet sitt klart og konsistent. Dette var ikkje noko eg kunne eller burde gjera åleine, så eg samla eit internasjonalt panel på 42 soneterapeutar og forskarar med erfaring både frå klinisk praksis og forskingsdesign.
Basert på funna frå referansestandarden utvikla me saman ei detaljert, soneterapispesifikk rettleiing som viser forfattarar nøyaktig kva informasjon som må vera med. Dette inkluderte korleis ein skildrar type soneterapi, spesifikke reflekssoner og teknikkar, bakgrunnen til terapeuten, eventuelle tilpassingar for klientar, og kor tett ein fylgde planlagt metode. Vi utvikla òg døme som illustrerte god rapportering i praksis. Målet var å skape eit praktisk verktøy som støttar forskarar og sikrar at effektive metodar kan forståast, vurderast og reproduserast av andre.
Praktisk verdi
Kva praktisk betydning trur du profesjonsdoktorgraden din vil ha for framtidig forsking innan soneterapi?
-Eg vonar doktorgraden min vil gjera framtidig forsking på soneterapi tydelegare, sterkare og langt meir nyttig for praktiserande terapeutar. Eit av dei største problema eg identifiserte, er at mange publiserte studiar ikkje skildrar behandlinga i tilstrekkeleg detalj til at andre kan forstå eller gjenskapa/reprodusera ho. Dersom vi ikkje kan forstå nøyaktig kva som vart gjort, kan vi heller ikkje samanlikne studiar på ein meiningsfull måte eller byggja ein truverdig kunnskapsbase.
Rettleiinga som blei utvikla, gjev forskarar eit praktisk rammeverk for å forklara metodane sine tydeleg, inkludert type soneterapi, teknikkar, tilpassingar og grad av gjennomføring. Dette vil bidra til at framtidige studiar kan bli skrivne meir transparent og konsistent.
På sikt trur eg dette vil heva kvaliteten på soneterapiforsking internasjonalt. Betre rapportering gjer det lettare for forskarar å byggja vidare på kvarandre sitt arbeid, identifisera kva teknikkar som viser lovande resultat, og støtta terapeutar som ynskjer å basera praksisen sin på dokumenterte metodar. Til slutt kan dette styrkja posisjonen til soneterapi innan komplementær helseteneste og sikra at verdien av arbeidet vårt blir rett representert i forskingslitteraturen.
Høg standard
I samandraget av den publiserte artikkelen din skriv du: “Not all reflexology studies are documented to a sufficiently high standard to allow research studies to be replicated and their data combined within meta-analysis…” Har du nokon idé om kvifor det er slik?
-Eg trur det finst fleire årsaker til at soneterapistudiar ofte ikkje blir rapporterte i tilstrekkeleg detalj. Soneterapi er ei mangfaldig, utøvarstyrt behandlingsform med mange stilartar, teknikkar og tilnærmingar. I tillegg trur eg at nokre studiar blir leia av akademikarar som ikkje alltid kjenner praksisen godt nok. Terminologien er heller ikkje alltid standardisert. Uttrykk som verkar klare for ein forfattar, kan vere uklare internasjonalt.
Viktig er det òg at dette ikkje er unikt for soneterapi eller komplementære terapiformer. Liknande problem finst i konvensjonell medisin, særleg for komplekse, utøvarstyrte intervensjonar. Dette understrekar behovet for klar og detaljert dokumentasjon i all helseforskning.
Forskingstradisjonar
Når eg ser på “Characteristics of included studies”, er både Iran og Tyrkia representerte fleire gonger. Tyder dette at desse landa har ein lengre tradisjon innan soneterapi enn andre land?
-Det ville vore eit veldig interessant prosjekt å undersøkje. Mi gjetting er at mengda studiar frå land som Iran og Tyrkia oftare reflekterer tilgang på forskingsmidlar enn ei lengre tradisjon innan soneterapi. Der det finst ressursar til å støtta kliniske studiar — til dømes gjennom tilskot, institusjonell støtte eller integrering i offentleg helseteneste — er det meir sannsynleg at forsking blir utført og publisert. Så konsentrasjonen av studiar frå desse landa kan seia meir om kor forsking er mogleg og støtta, enn om historisk eller kulturell praksis.
Takk
-Eg vil òg gjerne retta ein hjarteleg takk til John Petter Lindeland og NNH – Norske Naturterapeuters Hovedorganisasjon – for at de har gitt meg høve til å dela arbeidet mitt. Å laga referansestandarden og rettleiinga er berre det første steget for å betra kvaliteten i rapporteringa av soneterapisk intervensjon. Det vil berre få innverknad dersom folk kjenner til det. Eg set verkeleg pris på støtta og oppmuntringa i arbeidet med å spreia dette vidare. Eg vil òg svært gjerne koma i kontakt med utøvarar frå andre terapiformer som ynskjer å forbetra rapporteringa av eigne studiar.
Andre doktorgrader
Dr. Jackie James kan opplysa at ho ikkje er den fyrste som har tatt doktorgrad i soneterapi. Ho nemner blant anna Sally Edvards https://wlv.openrepository.com/items/5ecfc9bd-10d4-40da-a347-1a33345f6c85 og
Carol Samuel https://www.emedevents.com/speaker-profile/carol-samuel som har gått føre ho i løypa.
Publiserte arbeid
«A Benchmark for the Quality of Reflexology Intervention Reporting Using the Template for Intervention Description and Replication (TIDieR) Checklist: A Systematic Review» https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S187638202400060X
«Reflexology Specific Guidance for Using the Template for the Intervention Description and Replication (TIDieR): A Delphi Study» https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1876382024000854
Kontaktinformasjon
Dr. Jackie James Jackie@calminginfluences.com
